www.ofmconv.org

Argentyna

 

Formacja ustawiczna w Zakonie: wyzwania Drukuj Email
środa, 13 stycznia 2010 03:34


Miljenko HONTIĆ

FORMACJA USTAWICZNA W ZAKONIE: WYZWANIA

Zanim przejdę do istoty zagadnienia, konieczne jest ustalenie znaczenia niektórych określeń, które wydają się być zasadnicze dla właściwego zrozumienia interesującej nas tematyki, czyli terminów formacja i charyzmat.

Jedna z wielu możliwych definicji formacji (niezaprzeczalnie syntetyczną i wyczerpującą zarazem, a zatem znaczącą) jest ta, którą powtarza nasz Minister generalny: mówiąc o niej wskazuje na upodobnienie się do Chrystusa. Zresztą, to jest zasadnicze pouczenie, które wypływa z doświadczenia naszego Ojca, św. Franciszka, który – bardziej poprzez życie, niż przez słowa – był prawdziwą ikoną Chrystusa i to do tego stopnia, że został nazwany alter Christus. Także Magisterium Kościoła i dokumenty Zakonu akcentują ten wymiar, uznając go w życiu konsekrowanym za zasadniczy. Jest zatem rzeczą oczywistą, że formacja jest procesem witalnym – i, jako taki – dynamicznym, progresywnym, trwającym trybem, poprzez który przeżywa się i wyraża owo ’upodabniające’ utożsamienie się z tajemnicą Chrystusa, co wyraża się w zgodzie na upodabnianie się do Chrystusa za pośrednictwem łaski i zaangażowania w kroczeniu za Nim.

W tej perspektywie rozumie się doskonale, że formacja jest wędrówką trwającą tak długo jak trwa życie człowieka: nikt zatem nie będzie mógł nigdy powiedzieć, że już osiągnął pełne upodobnienie się do Chrystusa. W tym sensie cechą specyficzną przymiotnika „ustawiczna”, dołączanego do rzeczownika „formacja”, może być jedynie podkreślenie natury samego procesu wychowawczego, bez dodawania czegokolwiek znaczącego; służy on jedynie temu, by odróżnić ją od formacji „początkowej”.

Gdybyśmy chcieli zawęzić tę definicję tylko do środowiska naszego Zakonu, moglibyśmy stwierdzić, że tego rodzaju „upodabnianie” ma swoje itinerarium dobrze określone w naszej Regule i w naszych Konstytucjach. W takim sensie, formacja ustawiczna nie może być ograniczana jedynie do doskonalenia (aggiornamento) duchowego lub intelektualnego, ani nie wyczerpuje się poprzez odbycie jakiegoś rocznego kursu, skupienia czy też rekolekcji; zawiera ona wszystkie działania, zaangażowania i aspekty, obejmujące życie brata mniejszego konwentualnego, które mają jeden zasadniczy cel: możliwie jak najbardziej upodobnić się do Chrystusa, który nas powołał, byśmy Go naśladowali.


więcej >>> DOKUMENTY
tylko dla zarejestrowanych użytkowników